EFENDİ

Çocukluğundan gelir senin
Çocukça boşluğundan
Dostun olmaz, düşmanın değildir
Korkusundan

Kıvranır durur kendi karanlığında
Kandırdı sanar seni rüyasız ve yalnız uykusunda

Derdini bilmez, insanı görmez
Elleri kör saymadıkça
El olur çeker gider bir anda
Çıkarı sende kalmadıysa

Susar ezilirken
Taşar kibirinden

Dostu düşmüş kaldırmıyor
Kahkahası kaldırımda
Arkası güzelmiş bırakın madem
Konuşsun arkasından

Sormaz mı gerçek kişi
Aman bozulmasın diye dişi

Sana değmedi bana zehir olan yılanın dişi
İçimde kalmasın çok kıskandım seni
Afetini de hayatını da yazar olmuş başka biri
Sen kendini efendi san, köleler bilmez efendilik

Dostu düşmüş kaldırmıyor
Kahkahası kaldırımda

Sana değmedi bana zehir olan yılanın dişi
İçimde kalmasın çok kıskandım seni
Afetini de hayatını da yazar olmuş başka biri
Sen kendini efendi san, köleler bilmez efendilik