HİÇ KİMSENİN / ALTIN TASTA GÜL KURUTTUM

Altın tasta gül kuruttum aman Ali'm
Yâri sinemde uyuttum Ali'm
Yari sinemde uyuttum

Gemiler bilinmez bir diyara yol alıyor
Rüzgar alıp gidiyor bütün can sözlerimi
Gülden dünya senin, altın toprak senin, hasretten deniz benim
Şimdi bize alışmak mı düşüyor sevgilim?

Bulutlar taze bir hatıradan kanatlanmış uçuyor
Üzerime bana verilen tutulmamış kırık sözler yağıyor
Can şimdi kanayarak anlıyor
Bu altın kapı, bu gülden toprak, bu hasretten can...
“Ne bugün senin, ne yarın benim..
Hiçbir zaman hiç kimsenin...”