İSTASYON İNSANLARI

Ruhidir benim adım
Hiç çıkamam evimden
Dostlar uydururum hayali
Mutluyumdur bu yüzden

Bir çiçek dürbününden
İnsanlara bakarken
Bir gün bir istasyon gördüm
Trenleri geciken

Yolcular ellerinde
Tek gidişlik bir bilet
Henüz bilmeseler de
Hayat bundan ibaret

İstasyon insanları burdalar tesadüfen
Aynı rüyayı görüp ayrı yerlere giden
Eskiden, çok eskiden
Ben daha çok küçükken

Henüz cennet plajı
Otopark olmamışken
Mercanların arasında
Küçük balıklar vardı

En güzelleri el boyunda
Kavuniçi olanlardı
Bir gün bir rüya gördüm
O kavuniçi balık benmişim

Büyümem beklenmeden
Afiyetle yenmişim
İstasyon insanları burdalar tesadüfen
Aynı rüyayı görüp ayrı yerlere giden

Ruhidir benim adım
Bir sırrım var saklarım